itüde yazmışım,
insan yaşadıkça büyümez, değişmez özü aslında. büyümek sandığı şey, sızının, acının dozajının artsa bile pek de kâr etmemesidir. aynı çemberde döner, dolanır. inançlarını sorgular her deneyiminde, her kızışta, her küsüşte, inandıklarının ona mutluluğu vermemesine küser, küskün kalamayınca ömür boyu kendine, affeder defalarca kendini ve inançlarına geri döner. aynı yaradan kanar bir daha, kızar yine kendine, inandıklarına yahut inandıklarının onu bu hayatta mutlu etmeyişine. sonra kendine kızışın acısına katlanamaz yine, yeniden inanır kendine. bu böyle sürer gider.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder